23 اوت 2024- یک مطالعه ی جدید تأثیر دیابت ملیتوس پدری را بر پیامدهای بارداری روشن کرد و بینش های قابل توجهی را در مورد سلامت باروری ارائه داد. این تحقیق که در گروه‌های مختلفی که تحت درمان‌های باروری بودند، انجام شد، تجزیه و تحلیل جامعی از چگونگی تأثیر بیماری های پدر، به‌ویژه دیابت، بر موفقیت بارداری ارائه داد.

این مطالعه ی کوهورت با تجزیه و تحلیل 101875 انتقال جنین نشان داد که دیابت ملیتوس پدری به طور قابل توجهی احتمال دستیابی به یک نتیجه ی بارداری موفق را کاهش نمی دهد.

برای دیابت نوع 1 پدری (T1D)، نسبت شانس تعدیل شده برای بارداری بیوشیمیایی، حاملگی بالینی و تولد زنده به ترتیب 0.97، 1.08 و 0.75 بود. برای دیابت نوع 2(T2D)، نسبت شانس 0.80، 0.67 و 1.03 و برای انواع مختلط دیابت 0.95، 1.31 و 1.19 بود.

تقریباً 15 درصد از تمام بارداری ها منجر به از دست دادن بارداری می شود. در حالی که بیشتر تحقیقات بر روی عوامل مادری متمرکز شده‌اند، درک محدودی از تأثیر عوامل پدری بر احتمال بارداری موفق وجود دارد. برای پر کردن این شکاف دانش، دکتر  Sønnichsen-Dreehsen، و همکارانش از مرکز اپیدمیولوژی بالینی در بیمارستان دانشگاه Odense، در دانمارک، شانس بارداری بالینی، حاملگی بیوشیمیایی و تولد نوزادان زنده را در زوج هایی که در آنها پدر به دیابت قندی(DM)مبتلا بود، ارزیابی کردند.

برای این منظور، محققان یک مطالعه کوهورت در سراسر کشور انجام دادند. این مطالعه شامل زوج‌هایی بود که از سال 2006 تا 2019 تحت درمان با فناوری کمک باروری بودند. نتایج بارداری انتقال جنین در زوج‌های مبتلا به T1DM، T2DM، یا دیابت نوع مختلط (TMDM) بررسی گردید.

گروه‌های تحت درمان باروری با انتقال جنین به گروه های زوج‌های دارای پدر مبتلا به دیابت نوع 1 (T1DM)، پدر مبتلا به دیابت نوع 2(T2DM)، یا پدر مبتلا به دیابت نوع مختلط(TMDM) تقسیم بندی شدند. گروه کنترل شامل گروه انتقال جنین با زوج‌های بدون دیابت پدری بود.

یافته های کلیدی این مطالعه به شرح زیر بود:

•  در مجموع 101875 انتقال جنین در این مطالعه گنجانده شد. از این تعداد، 503 پدر مبتلا به T1DM، 225پدر مبتلا به  T2DM، 263 پدر مبتلا به TMDM، و 100884 پدر بدون دیابت بودند.

•  برای T1DM پدری، OR تعدیل شده برای دستیابی به حاملگی بیوشیمیایی، حاملگی بالینی و فرزند زنده به ترتیب 0.97، 1.08 و 0.75 بود.

•  برای T2DM پدری، OR تعدیل شده برای دستیابی به حاملگی بیوشیمیایی، حاملگی بالینی و فرزند زنده به ترتیب 0.80، 0.67 و 1.03 بود.

•  برای TMDM پدری، OR تعدیل شده برای دستیابی به حاملگی بیوشیمیایی، حاملگی بالینی و تولد زنده به ترتیب 0.95، 1.31 و 1.19 بود.

این مطالعه نشان داد که دیابت ملیتوس پدری، احتمال بارداری یا داشتن فرزند زنده را در مقایسه با زوج‌های بدون دیابت پدری کاهش نمی‌دهد.

محققان نتیجه گیری کردند: "در حالی که این نتایج اطمینان بخش هستند، تحقیقات بیشتر برای تایید این یافته ها مورد نیاز است. مطالعات آینده باید شامل داده هایی در مورد عوامل سبک زندگی مردانه، مانند مصرف سیگار و الکل، و همچنین پارامترهای بالینی مانند شدت و مدیریت دیابت، قبل از نتیجه گیری قطعی باشد".

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/paternal-diabetes-has-no-significant-impact-on-pregnancy-success-rates-study-reveals-133039